نشست دیدار ویکتور اریسه، کارگردان اسپانیایی با شاگردان عباس کیارستمی برگزار شد؛

اریسه: کیارستمی بارها بر تربیت نگاه انسان‌ها تاکید کرد

اریسه: کیارستمی بارها بر تربیت نگاه انسان‌ها تاکید کرد

نشست دیدار ویکتور اریسه، کارگردان اسپانیایی با شاگردان عباس کیارستمی در صبح پنجشنبه ۷ اردیبهشت در جشنواره جهانی فیلم فجر برگزار شد.

به گزارش ستاد خبری سی و پنجمین جشنواره جهانی فیلم فجر، این جلسه که به شکل فوق العاده ای با همت علیرضا شجاع نوری، مدیر نشست های علمی و سیف الله صمدیان، مدیر رویدادهای ویژه برای شاگردان کیارستمی برگزار شده بود با نمایش فیلم‌هایی از اریسه همراه بود. بعد از نمایش فیلم«ده دقیقه بیشتر»، اریسه درباره دلیل سیاه و سفید بودن این فیلم گفت: «ده دقیقه بیشتر» را به شکل رنگی فیلمبرداری کردیم، واقعا هم زیبا بود. اما در هنگام تدوین فیلم تصمیم گرفتم که سیاه و سفیدش کنم. هر چند که بسیاری از همکارانم مخالف بودند و می گفتند فیلمی به این قشنگی را برای چه می خواهی سیاه و سفید کنی؟! اما اتفاقی که باعث شد به این قطعیت برسم که باید فیلم را سیاه و سفید کنم، رنگ خون بود. پرده سینمای امروز ما پر از رنگ خون است و این موضوع رنگ خون را به بیهودگی و بی ارزشی در سینما کشانده است. بنابراین به نظرم آمد رنگ خون در فیلم سیاه و سفید قدرت بیشتری دارد.

او ادامه داد: در عین حال فکر کردم این رنگ به ما کمک می کند تا به سال های گذشته برگردیم، زمانی که فیلم‌ها سیاه و سفید بودند.  از طرف دیگر استفاده از این رنگ به من کمک می کرد تا بتوانم از تصاویر آرشیوی استفاده کنم و به دلیل سیاه و سفید بودن تصاویر آرشیوی، یگانگی و همخوانی بیشتری به وجود بیاید. بنابراین زمانی که کار تمام شد همه همکارانم از نتیجه کار راضی بودند. البته برای انتخاب این رنگ نگاهی به فیلم جیم جارموش هم داشتم.

اریسه در پاسخ به سوال یکی از شاگردان کیارستمی درباره اینکه چطور می توانند همچون آنها فیلمسازی کنند گفت: این بحثی طولانی است. من و کیارستمی به لحاظ بیوگرافی از یک نسل هستیم اما از لحاظ فرهنگ  به سینما توپوگرافی متفاوتی وابسته هستیم. من به سینماتوپوگرافی اروپا وابسته هستم و عباس وابسته به فرهنگ سینماتوپوگرافی بود که قدمت زیادی نداشت. اما این روزها سینماتوپوگرافی اروپا خسته است به خاطر باری که به دوش می کشد. و براساس این موضوع، فکر می کنم فیلم‌های ایرانی سرزندگی خاصی دارند که احساس خوبی به ما دست می دهد.

او ادامه داد: من از نسل فیلمسازانی اروپایی هستم که نسل مان رو به کاهش است.  وابسته به زمانی هستم که حالا وجود ندارد. دوره ای که چه خوب چه بد، نه تنها اینترنت در آن وجود نداشت بلکه تلویزیون هم نبود و فیلم دیدن برای ما تجربه دسته جمعی بود. اما حالا فیلم دیدن در بسیاری از اوقات یک مساله شخصی است. فیلم‌ها از طریق دی وی دی و اینترنت به محیط های شخصی ما راه پیدا کردند.

اریسه با بیان این که یکی از زیباترین اتفاقات زمان ما این بود که با هم به سالن سینما می رفتیم تا فیلم ببینیم گفت: این اتفاق  آزادی عمل به ما می داد، مستقل از این که در چه شرایطی و در چه جایی ممکن است وجود داشته باشد. ما از محیط مدرسه و خانه فرار می کردیم و به دوستانمان می پیوستیم تا برویم و فیلم ببینیم. من هر آنچه در سینما انجام دادم را مدیون آن دوران هستم. اما این که چه چیزی می توانم به شما توصیه کنم؟ بهترین چیزی که کسی در دنیا به ما توصیه کرده، کیارستمی که تلاش کرده نگاه های ما را تربیت کند. او بارها و بارها تاکید کرد کار مهم این است که دیدگاه تماشاگر را تربیت کنیم و طبیعتا همه اینها برمی گردد به این که ما چطور به دنیا نگاه کنیم. باز تربیت نگاه های ما برمی گردد به این که به جامعه چطور نگاه کنیم.

او تاکید کرد: مسائل شخصی ما طبیعتا در فضای شخصی ما حل می شود. اما تربیت نگاه ها به دستگاه های رسمی کشور برمی گردد؛ به وزارت فرهنگ. شما باید این سوال را طرح کنید: کسانی که در وزارت فرهنگ کار می کنند، می خواهند چطور شهروندانی تربیت کنند و در این تربیت نگاه به سینما چه نقشی دارد؟ متاسفانه کسانی که چنین مسئولیت هایی را برعهده دارند حساسیتی نسبت به این مساله ندارند. همیشه به سینما به شکل سرگرمی نگاه کرده اند اما سینما نوعی از نگرش هنری را به همراه دارد. و به همین دلیل بسیار طول کشید که به آکادمی ها راه پیدا کند اما هنوز نتوانسته است وارد حوزه آموزش شود. در واقع راه ندادند که سینما نقشی در آموزش کشور داشته باشد؛ به جز یک استثنا که فرانسه است.

او ادامه داد: در گذشته وزیر فرهنگ فرانسه تصمیم گرفت برای تربیت شهروندان مجموعه ای از فیلم‌هاتهیه کند که برای تربیت انسان ها می تواند مفید باشد. از جمله این فیلم‌ها «خانه دوست کجاست» عباس کیارستمی و «روح کندوی عسل» اولین فیلم من بود. اما این روند هم بعد از مدتی در این کشور متوقف شد. به هر حال این یک نمونه است. به خاطر این که مدارس جایی هستند که بچه های ما می توانند به نوعی از فیلم‌ها دست پیدا کنند که وقتی بزرگ شدند، بازار به آنها اجازه نمی دهد به آنها دسترسی پیدا کنند.

اریسه با بیان این که این بخشی از پاسخ شما در مورد ابعاد اجتماعی است گفت: اما در مورد ابعاد شخصی این اتفاق به نحوه نگاه ما به زندگی در دوره ای که هستیم بازمی گردد. در این دوران حجم تصاویری که وارد زندگیمان می شود بی سابقه است. هر روز هزاران تصویر در نقاط مختلف جهان خلق می شود. تصاویر جدیدی که مشکلاتی هم دارند. از یک طرف جنبه مثبت آن این است که هر شهروند امکان تهیه تصویر دارد اما از طرف دیگر بیش از حد تصویر تولید می شود و همین موضوع زمینه ای را فراهم می کنند که آلودگی بسیار به تصویر راه پیدا می کند. سوال اینجاست که ما چطور می توانیم در این حجم عظیم تصاویر آلوده یک تصویر درست بسازیم؟ تصویری که مخلوطی از معصومیت و حکمت را به همراه داشته باشد.در پنجاه سال اخیر تغییراتی در تصاویر ایجاد شده که روی کل بشریت تاثیر گذاشته است. به همین دلیل عباس بارها تاکید کرد روی تربیت نگاه انسان ها کار کنیم. نباید فراموش کنیم هر فیلمسازی خودش هم یک تماشاگر است.

آدرس سایت رسمی جشنواره جهانی Fajriff.com و پست الکترونیکی جشنواره Film@Fajriff.com است.

سی و پنجمین جشنواره جهانی فیلم فجر، ۸-۱ اردیبهشت ۱۳۹۶(۲۱ تا ۲۸ آوریل ۲۰۱۷) به دبیری رضا میرکریمی در تهران برگزار می شود.

لینک کوتاه: https://www.fajriff.com/fa/izYF3
برچسب ها:

مطالب مرتبط

تمامی حقوق برای جشنواره جهانی فیلم فجر FIff © محفوظ می‌باشد.
2019 - 1982