کینسون چانگ:

سینمای ایران باید به استانداردهای جهانی نزدیک شود

صدابردار نامدار هنگ کنگی مهمان جشنواره جهانی فیلم فجر، معتقد است سینمای ایران ظرفیت رسیدن به استانداردهای جهانی صدابرداری را دارد.

به گزارش ستاد خبری، کینسون چانگ، موسس ام بی اس استودیوز، پیش از تاسیس این شرکت در فاصله سال های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۹ به عنوان صدابردار با تی وی بی در هنگ کنگ و همچنین در سِمت مهندس پروژه با استودیوهای کلیر واتر همکاری می کرد. وی عضو هیات مشاور دانشکده فیلم و تلویزیون در آکادمی هنرهای نمایشی هنگ کنگ؛ نایب رئیس هیات اعتبارسنجی درسی برای دیپلم عالی در موسیقی و فن آوری صوتی از موسسه هنگ کنگ دیزاین (HKDI)؛ مشاور کمیته فنی تلویزیون استار و مشاور تجهیزات رادیو تلویزیونی در مرکز کانوِنشن اند اگزبیشن هنگ کنگ (HKCEC) است.

کارگاهی در مورد طراحی صدا داشتید. این بحث خیلی فنی است. در باب چه موضوعاتی بحث کردید؟

کینسون چانگ: سعی کردم بحث را غیرفنی کنم. سعی کردم به این بپردازم که در حال حاضر در دنیا چه خبر است و گرایش ها در آینده چه سمت و سویی خواهد داشت. چون در حوزه طراحی صدا خیلی مهم است بدانیم از ما چه انتظاراتی می رود. باید کارمان را در چارچوب معیارها و قالب های خاصی ارائه کنیم. بدون دانستن این مسئله نگاه می کنیم و می بینیم همچنان داریم به شیوه خودمان کار می کنیم و از دنیا دور افتاده ایم. ما به سمت شرق می رویم و دنیا به سمت غرب. این مقایسه ها کمک می کند بهتر در دنیا دیده و شنیده شویم. و هدف این کارگاه هم تمرکز بر همین مسئله بود. طراحی صدا فرایندی خلاقانه و فنی است. یک فرایند ذوب و ترکیب است که در آن خلاقیت در توان فنی ذوب و تلفیق می شود. اگر ندانید چه طور به این توان برسید هرقدر هم که خلاق باشید باز مردم دنیا صدایتان را نخواهند شنید. شاید در استدیو یا کشور خودتان صدایتان بازتابی داشته باشد، اما هرگز در فضای رقابتی صنعت فیلم مطرح نمی شوید. می خواستم درباره این مسئله با مردم تان صحبت کنم.

کیفیت جشنواره و بازار فیلم را چه طور دیدید؟

در این مقطع زمانی کار بزرگی صورت گرفته است. اما هنوز در سطح استانداردهای جهانی نیست. با این حال آینده روشنی برای آن می بینم. هرچه این جشنواره رشد می کند میزان مشارکت جهانی بیشتر می شود و همین امر باعث بهبود کیفیت آن خواهد شد.

نظرتان درباره اکران هایی که امسال در بازار فیلم داریم چیست؟

البته هر جشنواره فیلمی باید به مخاطبان و خریداران محتوایی ارائه دهد. اما به نظرم از این نظر این جشنواره هنوز نیاز به کار دارد و در حد جشنواره های فیلم مطرح دنیا نیست. آنجا قبل از اکران فیلم نمایندگان و کارشناسانی در سالن های نمایش حضور می یابند تا اطمینان حاصل کنند اجرای فیلم با رعایت استانداردهای فنی صورت می گیرد. با این کار به خریداران احتمالی محصولاتشان اطمینان می دهند آنچه می بینند محتوای واقعی است. نحوه و کیفیت ارائه فیلم خیلی مهم است و باید کاملا مورد توجه قرار گیرد، مثل اتفاقی که در کن می افتد.

تا چه حد با سینمای ایران آشنایی دارید؟

صداگذاری چند فیلم ایرانی از جمله راه آبی ابریشم و ملک سلیمان را انجام داده ام و تا حدودی می دانم چه انتظاری باید داشته باشم.

سینمای ایران به لحاظ طراحی صدا در دنیا چه جایگاهی دارد؟

اگر منظورتان این است که آیا این سینما در سطح استانداردهای جهانی هست یا نه، ممکن است نباشد. اما این امر دلایل زیادی دارد. مثلا همین که بعد از سال ها همین اواخر درهای ایران به روی جهان گشوده شد و پیش از آن شاید در حوزه صدا در دهه ۸۰ و ۹۰ مانده بودند. اما فیلم‌هایی که به تازگی دیده ام از نظر کیفیت صدا رشد بسیار خوبی داشته اند. ولی همچنان نباید خلاقیت را فراموش کرد و من خیلی به این پیشرفت امیدوارم. حتی بیشتر از امیدوار، تقریبا مطمئنم محقق می شود. دوستانی ایرانی دارم که خودشان از خبره ها هستند و با هم تبادل نظر می کنیم. معتقدم با ذهن ایرانی این کار شدنی است، اما باید یک بدنه مدیریتی هم باشد که بازار را رصد کند. ببیند بازار چه می خواهد، این نیاز در چه قالبی باید برآورده شود و و این قالب چه طور باید با قالب های مطرح در دنیا تطبیق یابد. قرار است فیلم وارد شود یا صادر؟ هدف باید تعیین شود وبعد باید به لحاظ فنی در راستای هدف تعیین شده حرکت کرد و بقیه ابعاد صنعت را هم در همان راستا ارتقا داد. به این صورت به استانداردهای جهانی می رسید. در غیر این صورت، بی هدف به در و دیوار می کوبید.

به نظرتان چه زمینه هایی برای کاری های مشترک سینمایی میان ایران و هنگ کنگ وجود دارد؟

تقریبا مشکلی در این زمینه وجود ندارد. فقط تفاوت های فرهنگی و مذهبی هستند که باید خیلی به دقت بررسی و مطالعه شوند. در هنگ کنگ سرمایه گذاران در پی این هستند که اگر جایی سرمایه گذاری می کنند چه طور قرار است این پول به آنها برگردد. برای همین هم در عالم سینما قواعدی را برای جذب مخاطب تعیین می کنند و همه تولیدات باید مطابق با آن قواعد باشند. برای همین کار کمی سخت است اما شدنی است. باید دنبال راه هایی باشیم که برای هر دو طرف رضایت بخش باشند. گیشه در سینمای ایران در حدی نیست که سرمایه گذاران را جذب کند. و در سینما سرمایه گذاری همه چیز است. برای پیشرفت فنی هم نیازمند سرمایه گذاری هستیم. بدون بازار و گیشه خوب هرچه زحمت بکشید به نتیجه نمی رسید. این مسئله ای است که چندین سال پیش هنگ کنگ با آن دست به گریبان بود. مثلا می خواستیم با چین فیلم مشترک بسازیم. صحنه هایی را آنجا فیلم برداری کردیم که هیچ وقت در هنگ کنگ نمایش داده نشد اما به جذب مخاطب چینی انجامید. ما به این روش عمل کردیم، اما قطعا راه های دیگری هم وجود دارد. به هر حال باید از جایی شروع کنیم و به روشی برسیم که همه را راضی کند.

درباره مضمون هایی که سینمای ایران بیشتر رویشان تمرکز دارد چه فکر می‌کنید؟

به نظرم فیلم برای این است که به مخاطب کمک کند ۹۰ دقیقه یا ۱۲۰ دقیقه از هر بندی رها باشد و به آرامش برسد. اگر قرار باشد مدام تنش هایی را که هر روز با آنها درگیر است به او نشان دهیم کارمان خیلی نتیجه بخش نیست. ممکن است این مضمون ها خیلی هنرمندانه ارائه شده باشند، اما به نظرم مخاطب همیشه نیاز به غم ندارد. گاهی غم خوب است اما گاهی هم باید خندید. چرا تنوع نداشته باشیم؟ مثل فیلم‌های ماجرایی. مثل کامرون. من او را می ستایم. توتال ریکال و آن همه فیلم اکشن را ساخت و بعد فیلم عاشقانه تایتانیک را کارگردانی کرد که از بچه ۶ ساله تا مرد و زن ۸۰ ساله همه عاشقش می شوند و بعد هم انیمیشن آواتار را که بعد جدیدی به تخیل مان بخشید.

لینک کوتاه: https://www.fajriff.com/fa/3zUnb

تمامی حقوق برای جشنواره جهانی فیلم فجر FIff © محفوظ می‌باشد.
2019 - 1982