فرزاد موتمن در کارگاه «دارالفنون»:

سینمای ایران ژانر گریز است

سینمای ایران ژانر گریز است

کارگردان فیلم سینمایی «شبهای روشن» تاکید کرد سینمای ایران ژانرگریز است.

به گزارش ستاد خبری، امروز چهارشنبه دوم اردیبهشت ماه فرزاد موتمن در کنار هنرجویان دارالفنون تجربه‌هایش در سینما را مطرح کرد.

او گفت: از آنجایی که من فیلمسازی هستم که بر پایه فیلمنامه های دیگران فیلم می‌سازم می توانم ادعا کنم کارگردان تر هستم و می خواهیم مشخصتر درباره اینکه کارگردان کیست و چه می کند با هم صحبت بکنیم.

موتمن ادامه داد: ما وقتی فیلم می سازیم درگیر پروژه ای هستیم که خیلی عینی است. فیلمنامه روی کاغذ است، کسی با پودر و بورس توی لوکیشن می چرخد که گریمور است، و بازیگر در حال بازی است و همین طور بقیه عوامل، اما کارگردان کجای کار است؟کار او چیست؟

موتمن در ادامه از هنرجویان خواست تا تعریفی از کارگردان به او بدهند و در جمع‌بندی تعاریف آنها گفت: همه تعریف ها درست است اما من با تعریف مهمان تاجیکی که کارگردان را خیال پرداز دانست بیشتر موافقم.

کارگردان فیلم تحسین شده «شبهای روشن» گفت: اساس کار یک کارگردان خیال است و این کلید شروع یک فیلم است. زمانی که که به ما به عنوان کارگردان فیلمنامه‌ای را می دهند، ما شروع می کنیم به خواندن و تصور کردن و تخیل! اما تخیل لجام گسیخته و وحشی است و باید با آن آگاهانه برخورد کنیم و با خودمان تخیل را به جایی ببریم که برای فیلم کاربردی است.

او اضافه کرد: وقتی فیلمنامه را می خوانیم باید آن را در ذهن ببینیم و در نهایت هم بیننده باید چیزی نزدیک به آنچه ما روز اول دیده ایم ببیند اما برای رسیدن به این مرحله باید قبل از هر چیز به تم فیلمنامه فکر کنیم و اینکه چه می خواهد به ما بگوید.

kargah motamen (20)

این کارگردان فکر کردن به تم را راهی برای تشخیص ریتم فیلم دانست و گفت: به نظر من ریتم کند و تند ندارد و ریتم یا درست است و یا نیست و کارگردان باید تشخیص بدهد ریتم فیلمش چگونه است.

او با توضیح اینکه تم فیلم «شب‌های روشن» انتظار است و بنابراین باید کند باشد سینمای ایران را بیگانه با ژانر دانست و گفت: تم از طبیعت فیلم می آید و در کنار آن است که ژانر را می توان تشخیص داد اما در سینمای ایران مشکل ژانر گریزی وجود دارد و ژانر فیلم‌ها خیلی دیر تشخیص داده می شود و افراد خیلی راحت نمی توانند بگویند فیلمی که دیده اند و یا ساخته اند در چه ژانرهایی است. اما نباید فراموش کنیم که نشناختن ژانر موجب دوری از شناخت طبع، ریتم، رنگ، لحن و تصورات اولیه برای ساخت فیلم است.

کارگردان «جعبه موسیقی» با اشاره به این نکته که از همان ابتدایی که فیلمنامه را می‌خوانید باید درباره جنس بازی ها تصمیم بگیرید گفت:من در فیلم «هفت پرده» به همه بازیگران گفته بودم شما همه ماسک هستید و نباید هیچ حسی در صورتتان باشد. شما هم باید درباره همه این موارد تصویر داشته باشید. آیا شما می خواهید بازیگرانتان مثل بازیگران ایتالیایی از حرکت دستهایشان استفاده کنند یا نه؟ می خواهید به چه لحنی حرف بزنند؟ خوانش آهنگین داشته باشند یا نه؟ با سرعت حرف بزنند یا کند و همه این ها به شناخت شما از شخصیت هایی که می خواهید بر می گردد.

فرزاد موتمن که نامزد بهترین کارگردانی برای فیلم «آخرین بار سحر را کی دیدی؟» در جشنواره سی و چهارم بود گفت: تقریبا در همه فیلم‌هایم یک صحنه کتک کاری را حداقل دارم و حاضرم ساعت ها درباره دعوا صحبت کنم، آن را به نوعی رقص می‌دانم که متاسفانه در سینمای ما شناخته نشده و ما تصویر درستی از زد و خورد نداریم.

او چگونه گرفتن صحنه زد و خورد را منوط به شناخت نوع کنش ها دانست و گفت: گاهی باید جزئیات کتک کاری گرفته شود گاهی از دور و گاهی هم باید دوربین بین بازیگران کاشته شود و همه این ها به دیدگاه ما بر می گردد که چگونه می خواهیم این صحنه را نشان بدهیم اما متاسفانه بسیاری مواقع فقط می خواهند تماشاگر را با این صحنه هیجان زده کنند.

kargah motamen (15)

او بدترین کاری را که می توان در پروسه ساخت فیلم به کار بست فکر نکردن و سپردن کار به عوامل دانست و گفت: روزی که به فیلمبردارت گفتی این صحنه را هم می توانی روی دست بگیری و هم روی سه پایه و… بدانید بدترین فیلم را  می سازید چون فکری ندارید که با مهارت و شناخت اعضای گروه خود آن را غنا ببخشید و آنها هم دم دست‌ترین ها را برای شما انجام خواهند داد.

موتمن گفت: فیلم در صحنه ساخته نمی شود بلکه در خلوت اتاق و روی برگه دکوپاژ ساخته می شود. کارگردان بیشتر از هرکسی در معرض اهانت و حق خوری و فحش قرار می گیرد و بسیار آدم تنهایی است.حتی دستیار کارگردان هم بیشتر مواقع در واقع دستیار تهیه کننده است.

او کارگردان را آدم به شدت غمگین و تنهایی دانست که معمولا از او قدردانی نمی شود اما در عین حال کار او لذت بخش ترین کار دنیا است.

او با اشاره به مطلبی از تی اس الیوت که »من آرزو دارم خودم را از پنجره اتاق نگاه کنم و ببینم چگونه در خیابان  راه می روم»گفت: ما با ساخت فیلم‌هایمان همین کار را می کنیم.

موتمن در آخر درباره تصویرش از کارگردانی گفت: تصور من از کارگردان فرمانده نیست هر چند اعتقاد دارم کارگردان باید نظم داشته باشد اما به گروهش هم اجازه خلاقیت بدهد و به تعریفی بینابینی با آنها برسد. چرا که ما کارگردان های متوسطی هستیم و به همه احتیاج داریم و گدار دوست داشتنی نیستیم که جزو کارگردانانی است که دنیای خاص و نفوذناپذیر خودشان را دارند و برای همین مجبور است فقط فرمانده باشد و اطرافش بیشتر از چهار، پنج نفر نیستند.

لینک کوتاه: https://www.fajriff.com/fa/DxX4G
برچسب ها:

مطالب مرتبط

تمامی حقوق برای جشنواره جهانی فیلم فجر FIff © محفوظ می‌باشد.
2019 - 1982