یادداشت سیروس الوند بر فیلم «وصیت پدر»/ نگاهی اجمالی به اثری غافلگیرکننده

یادداشت سیروس الوند بر فیلم «وصیت پدر»/ نگاهی اجمالی به اثری غافلگیرکننده

سیروس الوند کارگردان سینمای ایران در یادداشتی کوتاه به فیلم «وصیت پدر» پرداخته است. این فیلم در جشنواره جهانی فیلم فجر به نمایش در آمده است.

 

به گزارش ستاد خبری سی و پنجمین جشنواره جهانی فیلم فجر، متن کامل این یادداشت را در ادامه می توانید مطالعه کنید:

یک مضمون جذاب و کمتر فیلم شده در قالب فیلمنامه ای کم گفتگو و به دور از کشمکش های رایج و سطحی که به پایانی غیرقابل انتظار می انجامد و بیننده را – اگر تا پایان همراه داشته باشد- سخت غافلگیر می کند. فیلم همه اعتبار خود را از مضمون و خط داستانی اصلی می گیرد و خوشبختانه نحوه ی اجرا، چه در فصل بندی های فیلمنامه و چه در قالب بندی نماها کاملا با مضمون اولیه هم خوانی دارد. اما اشکالی اساسی کلیت فیلم را تهدید می کند و آن تأثیر غریبی است که کارگردانان (باکیت موکول، دستان زاپار) به گونه ای آشکار و در پاره ای از لحظات- آزادهنده- از شیوه فیلم سازی زنده یاد عباس کیارستمی گرفته اند. کارگردانان که خود نگارش فیلم نامه را عهده دار بوده اند میزان این تأثیر را تا مرز تقلید صرف و بازسازی نماهای به یاد ماندنی کیارستمی می کشانند و فیلم از این منظر سخت لطمه دیده است. همان بلایی که از نیمه های دهه هفتاد به بعد بر سر سینمای نوجو، خلاق و ظاهرا هنری ایران آمد. دنباله روهای کیارستمی ابتدا خوش درخشیدند اما دیری نپایید که کار به ابتذال رسید. گویی نمایش های کشدار، دیالوگ های اندک، نگاه های طولانی بازیگران (نابازیگران؟) به درخت و دیوار و آسمان و زمین و هر چه که دوروبر است، نشانه های اصلی و قطعی سینمای هنری است و این همان دامی است که وصیت پدر (خواسته ی پدر) در آن گرفتار شده است.

با این همه، جذابیت مضمون، سلامت نگاه، فضای روستایی بکر و بسیار چشم نوازی که ماجرا در آن اتفاق می افتد همراه با فیلم برداری درخشان فیلم از امتیازهای غیرقابل انکاری است که اثر را معتبر و دیدنی می کند و نهایت ذکر این نکته که به باور نگارنده، سینمای قرقیزستان با همین فیلم می تواند و باید جدی گرفته شود.

لینک کوتاه: https://www.fajriff.com/fa/EOH6M

تمامی حقوق برای جشنواره جهانی فیلم فجر FIff © محفوظ می‌باشد.
2019 - 1982