ادواردو گالیانو وگاموندو

  • مستند
  • ۲۰۱۹
  • ۷۲ دقیقه
  • برزیل
  • زبان: اسپانیایی و پرتغالی و ژاپنی

یک فیلم صمیمانه، در ستایش بزرگترین داستان‌سرای آمریکای جنوبی.

کارگردان: فیلیپه نپوموسِنو

نویسنده: فیلیپه نپوموسِنو

شرکت تولید کننده: نپوموسِنو فیلمز

وضعیت نمایش: نخستین نمایش در آسیا


نقد فیلم

یک فیلم تجربه گر

پوریا جهانشاد

پوریا جهانشاد

«ادواردو گالیانو وگاموندو» ساخته فیلیپه نپوموسنو مرثیه‌ای است در رثای ادواردو گالیانو، رونامه‌نگار، نویسنده و مبارز ضد سرمایه‌داری اروگوئه‌ای‌تبار که از او به عنوان ذهن هوشیار آمریکای لاتین یاد می‌شود. گالیانو نویسنده‌ای بود که در کتاب «رگ‌های گشوده آمریکای لاتین» (1971) تلاش کرد تاریخ 500 ساله استثمار مردم این منطقه از سوی اروپا و آمریکا و گذشته محکوم به فراموشی‌اش را در برابر خوانندگان احضار کند تا مخاطبان خود را وادار به اندیشیدن در چشم‌انداز توسعه امروزی خود کند؛ روندی که حتی تا دم مرگش در سال 2015 از آن بازنگشت و به شکلی پیوسته خطرات توسعه نولیبرال را به مردم آمریکای لاتین گوشزد می‌کرد.
در این فیلم هرچند فیلم‌ساز در ظاهر چندان به جنبه‌های سیاسی و انتقادی متون گالیانو نپرداخته، اما درنهایت این موضوع علاقه‌مندان ادواردو گالیانو را سرخورده نمی‌کند. در واقع مستندساز به جای زندگی‌نامه‌نگاریِ نویسنده محبوبش، تلاشش را معطوف به آن کرده که بیننده را از خلال جهان واژگانی و دایره گفتمانی این واژگان به دنیای ادواردو گالیانو بکشاند. بااین‌حال اتکا به قدرت کلماتِ گالیانو تنها استراتژی نپوموسنو نیست؛ زیرا این مستندساز خوش‌فکر در کنار آن کوشیده تداعی‌های تصویری مناسبی برای برقراری دیالوگ با جادو و قدرتِ واژگان یافته و سنتزی تازه را در ذهن تماشاگران شکل دهد.

از این‌رو این مستند با عبور از مرزهای فیلم پرتره‌های مرسوم، شکل و شمایل مستندی تجربی را به خود می‌گیرد که نه‌تنها در رثای یک انسان، ادیب و متفکر است، بلکه در رثای واژگانی است که هر چقدر هم ظاهرا تلاش می‌شود در قالب تصاویرِ آشنازدایی‌شده به چنگ آورده شوند، باز هم از دایره تنگ تصاویر فراتر می‌روند و این فراروی همان لحظه‌ای است که بیننده را به تامل در خصلت سیاسی و کنترل‌گریزی واژگان جلب می‌کند. بنابراین تجربه‌گری در این فیلم، با کنکاش در ذات سیاسی و قدرت ساخت و در عین حال تخریب واژگان گره می‌خورد؛ هدفی که مستندساز بدون شعارزدگی و درگیر شدن با کلیشه‌ها به آن نائل می‌شود و از دل متون به‌ظاهر غیرسیاسی گالیانو، ماهیتِ قلم سیاسی‌اش را آشکار می‌کند.

محکوم شده به فراموشی

پیروز کلانتری

پیروز کلانتری

فیلم در سه فضای تکرارشونده با ادواردو گالیانو، رمان­نویس و روزنامه­نگار اهل اروگوئه، سر می­کند: در صحبت­هایش رو به دوربین درباره­ دغدغه­های فکری و نویسندگی­اش، در خواندن متن­های کتاب­های او از سوی آدم­های جوراجور (مرد و زن و پیر و جوان)که قرار است بستری برای ارتباط با این متن­ها بسازند و در پاساژهای تصویری­ای که قرار است فضای متن­ها را ادامه ­­دهند یا فاصله بیندازند بین متن­ها، و حس و عاطفه بیافرینند برای پی‌گیری فیلم.

در تیترهای در پس هم شروع فیلم «ادواردو گالیانو» را درگیر سرگذشت و سرنوشت آمریکای لاتین می­بینیم. او مثل بسیاری از اروگوئه­ای­ها قرار بوده فوتبالیست شود و در گفته­هایش خود را درگیر جای داستان ­در جهان زندگی، خاطره و رویا می­بیند و می­شناساند: «در زندگی­ام چه بسیار به داستان­ها گوش دادم و یاد گرفتم که چطور داستان بگویم.» گالیانو در جای دیگری این دو جهان خاطره و نویسندگی را به دغدغه­ مدامش یعنی آمریکای لاتین گره می­زند: «من یک نویسنده­ دچار وسواس فکریِ به‌ یاد آوردن هستم. به ‌یاد آوردن گذشته آمریکا، بالاتر از همه و بالاتر از همه­ آن، آمریکای لاتین، سرزمین محروم و محکوم­شده به فراموشی.»

طرح و ترفند فیلم‌ساز برای هم­آمیزی سه فضای یادشده سر کردن با نویسنده، در شکل و ظاهر فیلم متوقف می­ماند و به تکرار و کسالت رابطه با فیلم می­انجامد. پاساژهای تصویری فیلم هم حس خوبی دارند و به تجرید­ دیدنی­اند، اما کمکی به پیشبرد روایت و حرکت فیلم نمی­کنند.


‫تــصــاویــر‬


حــضــور بین‌المللـــی

۲۰۱۹: برنده جایزه بهترین مستند در بخش فیلم‌های اول جشنواره بین‌المللی فیلم دومینیکن، جمهوری دومینیکن


عوامــــــل‬ فیـــــلم

نویسنده: فیلیپه نپوموسِنو

مدیر فیلمبرداری: برنو کونیا، پدرو فون کروگر، لولا کاروالیو، گوگا میلت، والتر کاروالیو

تدوینگر: فیلیپه نپوموسِنو

موسیقی: مارکوس نیمریچتر

صدا: اواندرو لیما، برناردو گِبارا

طراح صحنه: ترزا آلوارز

تهیه کننده: ترزا آلوارز

بازیگران: ادواردو گالیانو، لورا مِرادی، ریکاردو دارین، میا کوتو، خواکین سابینا، پائولو خوزه، تومیو کیکوچی، ژوائو میگوئل، فرانسیسکو برِناند، هلنا ویاگرا، آرماندو فریتاس فیلیو


کارگردان

فیلیپه نپوموسِنو

فیلیپه نپوموسِنو در سال 1975 در سائوپائولوی برزیل به دنیا آمد و تحصیلات خود را در دانشگاه هنرهای تجسمی نیویورک پشت سر گذاشت. او علاوه بر کارگردانی و تهیه‌کنندگیِ بیش از 30 فیلم کوتاه، چندین DVD موسیقی و چند سریال تلویزیونی، مجموعه شعری با نام نقشه‌ها نیز به چاپ رسانده است. ادواردو گالیانو وگاموندو نخستین فیلم بلند سینمایی اوست.

تمامی حقوق برای جشنواره جهانی فیلم فجر FIff © محفوظ می‌باشد.
2019 - 1982