بیوه خاموشی

  • سینمایی
  • ۲۰۱۸
  • ۸۶ دقیقه
  • هند
  • زبان: اردو

در منطقه جنگ‌زده کشمیر، یک زن مسلمانِ نیمه‌بیوه (زنی که شوهرش ناپدید شده) به همراه دختر ۱۱ ساله و مادرشوهرش در یک بحران گرفتار می‌شوند؛ جایی ‌که او در تلاش است گواهی مرگ شوهرش را از دولت بگیرد. حال او باید این قدرت را درون خود بیابد تا بتواند از این شرایط غیرقابل تصور و پوچ عبور کند. این موضوع باعث می‌شود زندگی مستحکمِ خانوادگی آن‌ها به یک هرج‌ومرج واقعی تبدیل شود.

کارگردان: پراوین مورچهال

نویسنده: پراوین مورچهال

شرکت تولید کننده: بیرفوت پیکچرز


نقد فیلم

زندگی توامان در بهشت و دوزخ

مهرزاد دانش

مهرزاد دانش

«بیوه سکوت»، در وهله اول، فیلمی درباره مرارت‌های زنی (آسیه) در منطقه آشوب‌زده کشمیر است که در مضیقه‌های مختلف معیشتی، خانوادگی، شغلی و شهروندی به سر می‌برد و سرسختانه، اما در سکوت و آرامش، می‌خواهد آن‌ها را حل کند. اما این روند، به‌تدریج از موقعیتی تراژیک، وارد دنیایی ابزورد می‌شود. این‌که او نمی‌داند چرا و کجا و چه کسانی همسرش را برده‌اند، این‌که نیمه‌بیوه است و وضعیت تاهل و تجردش بلاتکلیف مانده است، این‌که نگهبان پست بازرسی هر روز در فرایندی مکانیکی و مضحک، مدارک تکراری آدم‌هایی تکراری را چک می‌کند و سرآخر خودش کشته می‌شود، این‌که رویه‌های تکراری در زندگی زن و مادرش و دخترش هر روز در مداری دایره‌ای حرکت می‌کند، این‌که هفت سال است یک کارمند ساده به خاطر نیتی هوس‌بازانه، درخواست آسیه را برای صدور گواهی مرگ همسرش معلق نگه داشته است و… همگی حکایت از یک فضای راکد و مسخره دارد که هویت و هستی آدم‌ها را در خود می‌بلعد.

اوج این نمودهای گروتسک‌وار، اعلام هویت آسیه به عنوان یک فرد مرده است که منجر به انسداد حساب بانکی و اخراجش از محل کار می‌شود. این موقعیت، یادآور فضایی است که برای شخصیت اول داستان «محاکمه» کافکا پیش آمده بود. آسیه برای برون‌رفت از این دایره پوچ، اقدامی نهایی انجام می‌دهد که خود رفتاری گروتسک‌وار در برابر سیستم سیاسی/اجتماعی ناکارآمد پیرامونی است.

«بیوه سکوت»، در لایه‌های پنهانش یک کمدی تلخ و سیاه است؛ آیا این همان وضعیتی نیست که اکنون بسیاری از مناطق آشوب‌زده قومیتی/مذهبی تحت تردد نیروهای شبه‌نظامی را فرا گرفته است؟


‫تــصــاویــر‬


حــضــور بین‌المللـــی

۲۰۱۸: نامزد دریافت جایزه کیم جی سئوک از جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان، کره جنوبی

۲۰۱۸: برنده جایزه بهترین فیلم هندی از جشنواره بین‌المللی فیلم کلکته، هندوستان

۲۰۱۸: نامزد دریافت جایزه بهترین فیلم از جشنواره بین‌المللی فیلم کرالا، هندوستان

۲۰۱۸: نامزد دریافت جایزه ویژه منتقدان از جشنواره بین‌المللی فیلم وزول در بخش رقابت بین‌الملل، فرانسه

۲۰۱۹: نامزد دریافت جایزه از جشنواره بین‌المللی فیلم مووو در بخش رقابت بین‌الملل، بلژیک

۲۰۱۹: حضور در بخش رقابت اصلی جشنواره بین‌المللی فیلم روتردام، هلند

۲۰۱۹: حضور در بخش رقابت اصلی جشنواره بین‌المللی فیلم گوتنبرگ، سوئد


عوامــــــل‬ فیـــــلم

نویسنده: پراوین مورچهال

مدیر فیلمبرداری: محمدرضا جهان‌پناه

تدوینگر: آنتونی جوزف

صدا: سانال جورج، شالینی آگاروال

طراح صحنه: نیکیتا شاه

تهیه کننده: پراوین مورچهال

بازیگران: آجای چورِی، شیلپی مارواها، بلال احمد، نور جهان


کارگردان

پراوین مورچهال

پراوین مورچهال در هند مرکزی متولد شد. پس از چند سال فیلم‌سازی و کارگردانی تئاتر، با ساخت اولین فیلم بلند خود، «پابرهنه تا گوا» (2013) نامی برای خود دست‌وپا کرد. منتقدان او را به‌ عنوان فیلم‌سازی متعلق به موج نوی سینمای هندوستان ستایش می‌کنند. سینمای ساده، دقیق و شاعرانه اوست که او را از سایر فیلم‌سازان متمایز کرده است. «قدم‌زنان با باد» (2017)، دومین فیلم بلند او، در جشنواره‌های متعددی از قبیل کمرایمیج، سائوپائولو، فرایبورگ و بمبئی به نمایش درآمد. این فیلم توانست مدال گاندی یونسکو را از جشنواره بین‌المللی فیلم هند برای او به ارمغان آورد.

تمامی حقوق برای جشنواره جهانی فیلم فجر FIff © محفوظ می‌باشد.
2019 - 1982